105. 21 may 2018.

zaman keçir, yaşlanıram. böyüdükcə içimdəki uşağın da ölümü izləyirəm. insanlar kənardan mənə anormal baxmasın deyə nauşniki qulağımdan çıxarmıram. ən azından özümlə deyil bir başqası ilə danışdığımı düşünsünlər. xoşbəxt deyiləm. özümü digər insanlardan uzaqlaşdırmışam. xoşbəxt ola bilməməyimin səbəbi özümlə olduğum üçün və az bir dost çərçivəsində olduğum üçün də yaxınlıq qurmağa dəyər verəcəyim biri olmadığını düşündüyümdəndir. zamanla mənə yaxın olan insanları itirmişəm. sevgilimi, inancımı, ailəmi və yaxud üçünü də. bunun üçün də hər dəfə özümü günahlandırıram. bəzi axşamlar təngənəfəs oluram, yata bilmirəm və heç düzgün şəkildə yemək də yemirəm. əvvəllər evdən çıxmadan öncə xarici görünüşümə diqqət edən biri idim. amma artıq özümə qarşı diqqətimin azaldığı üçün də aynalardan qaçıram. bu da dəfələrlə özümü günahlandırmağa səbəb olur. günəş işığı narahat etdiyi üçün çox zaman otağımı qaranlıq saxlayıram. insanlardan qaçıram, məni görməzdən gəlsinlər deyə yolumu dəyişirəm. bəzən isə boş-boşuna telefonla məşğul oluram. amma bəzən bu monotunluqdan darıxıram, diqqət çəkmək üçün bir neçə addım atıram. özümü xoşbəxtsizliyim və yalnızlığımla qidalandırıram. çünki tənha olarkən özümü daha xoşbəxt hiss edəcəyimi düşünürəm. amma hər dəfə buna görə də özümü günahlandırıram. həyatımın döngüsü beləcə dəvam edir və mən yaşlanıram. öz quyruğunu yeyən bir ilan kimi.